تبلیغات
دفاع مقدس

دفاع مقدس
اگر امام تنها نماند اسلام هم پیروز خواهد شد،و ما اهل كوفه نیستیم كه امام را تنها بگذاریم (شهید آوینی)
قالب وبلاگ
در طول سالهای دفاع جانانه ی مردم مبارز و مظلوم ایران اسلامی، قدرت های استکباری غرب و شرق و حکومت های دست نشانده ی عرب در منطقه با حمایت های آشکار تسهیلاتی و از عراق متجاوز، در عرصه ی بین المللی نیز با صدور گاه به گاه قطعنامه های بی خاصیت و ظالمانه به جو سازی ها و تبلیغات سوء خود علیه ایران می پرداختند. همه ی این مسائل منجر شد به نوشیدن جام زهر(پذیرش قطعنامه598) توسط امام راحل در تاریخ 27 تیر سال1367.                                  در ادامه مطلب ...

پس از پیروزی شکومند انقلاب اسلامی ایران، دشمنان داخلی و خارجی برای ساقط کردن این بنیان مقدس به هر حربه ای متوسل شدند. در نطر آنان با اجاد ترور های داخلی جهت ایجاد رعب و وحشت در جامعه و همزمان با آن تهاجم نظامی یک کشور دیگر به ایران ، یعنی ایجاد دو جبه ی داخلی و خارجی، در کمترین زمان باعث فرپاشی این انقلاب خواهد شد. این مسئله منجر شد به تهاجم زمینی و هوایی دولت بعث عراق به مرزهای بین المللی ایران اسلامی مان در شهریور ماه ۱۳۵۹٫ در طول سالهای دفاع جانانه ی مردم مبارز و مظلوم ایران اسلامی، قدرت های استکباری غرب و شرق و حکومت های دست نشانده ی عرب در منطقه با حمایت های آشکار تسهیلاتی و از عراق متجاوز، در عرصه ی بین المللی نیز با صدور گاه به گاه قطعنامه های بی خاصیت و ظالمانه به جو سازی ها و تبلیغات سوء خود علیه ایران می پرداختند. همه ی این مسائل منجر شد به نوشیدن جام زهر(پذیرش قطعنامه۵۹۸) توسط امام راحل در تاریخ ۲۷ تیر سال۱۳۶۷ .

در این مورد مطالب و تحلیل های بسیاری نوشته شده است و هر کس از منظری این واقعه ی تلخ را (بنا به فرمودۀ امام راحل) به تماشا نشسته است. ما در این مقالت در پی آن هستیم که روند صدور و پذیرش این قطعنامه را برای نسل چهارم انقلاب که از وقایع آن سالها در بی خبری کامل به سر می برند، روشن کنیم. نگرشی بر قطعنامه های صادره به وضوح نزدیک شدن شورای امنیت به مواضع محکم و اصولی جمهوری اسلامی ایران را نشان می دهد.

شاید بسیاری از هم نسل های ما نمی دانند که قبل از قطعنامه ی ۵۹۸ ، هشت قطعنامه ی دیگر نیز از طرف شورای امنیت سازمان ملل متحد صادر شده بود که ایران هیچکدام از آنها را قبول نکرده بود. با بررسی فضای حاکم بر قطعنامه ها شاید ما نیز بتوانیم به این نتیجه ی تلخ برسیم که امام امت چاره ای جز قبول قطعنامه برای حفظ تمامیت کیان اسلام و ایران اسلامی نداشته است و شاید هم به نتیجه ای غیر این رسیدیم!

در زیر به روند این قطعنامه ها و تحلیلی کوتاه از تأثیرات و واکنش های ایجاد شده توسط آنها می پردازیم:

• . نخستین بیانیۀ شورای امنیت

یک روز پس از تجاوز آشکار و گسترده ی رژیم بعث عراق به حریم زمینی و هوایی جمهوری اسلامی ایران در ۳۱شهریور ۱۳۵۹ ، دبیر کل سازمان ملل متحد بر اساس مادۀ۹۹ منشور سازمان، از شورای امنیت خواست با توجه به خطر محتمل افزایش مخاصمه میان دو کشور برای صلح و امنیت جهانی فورا جلسه تشکیل دهد. همان روز شورای امنیت تشکیل جلسه داد و اولین موضعگیری خود را در قبال جنگ تحمیلی عراق بر ایران اعلام کرد. در اولین بیانیه شورای امنیت آمده بود:

اعضای شورا پس از مشورت با یکدیگر عمیقا نگران آنند که این برخورد(جنگ ایران و عراق) می تواند به طور فزاینده ای گسترش یابد و از ایران و عراق می خواهند به عنوان اولین قدم به سوی راه حل منازعه، از کلیه ی اقدامات مسلحانه و همۀ اعمالی که ممکن است وضعیت خطرناک فعلی را وخیم تر کند دست بردارند و اختلافات خود را از طریق مسالمت آمیز حل نمایند.

این بیانیه که از نظر الزام آوری در درجه ی بسیار ضعیف ارزیابی شده بود هیچ تأثیری بر روند جنگ نگذاشت.

• . صدور قطعنامه ی۴۷۹

شورای امنیت پس از صدور بیانیه ی نخست (۲۳سپتامبر) ، متوجه عدم کارآیی آن شد و اقدام به صدور قطعنامه ی ۴۷۹کرد.

این قطعنامه دارای اشکالات اساسی در ایجاد صلح بود. آغاز گر جنگ را اعلام ومعرفی نکرده بود، و در آن از «تجاوز» و «تعیین متجاوز» و « تنبیه متجاوز» سخنی به میان نیامده بود. در صورتی که اگر شورا در نظر داشت صلح برقرار گردد باید در اولین اقدام متجاوز را شناسایی و معرفی میکرد تا با استفاده از افکار جهانی زمینه را برای اعمال فشار برای برقراری صلح آماده می کرد.

این قطعنامه(۴۷۹) بیشتر حالت توصیه ای داشت تا دستوری و الزامی.

دولت عراق این قطعنامه را پذیرفت و در نامه ای به دبیر کل سازمان ملل متحد گفت:« موضع ما دقیقا بر اساس روح قطعنامه ی ۴۷۹ می باشد. در نتیجه ما طبعأ قطعنامه ی فوق الذکر شورای امنیت را می پذیریم و امادگی و انتظار خود را برای اجرای آن در صورتی که طرف ایرانی نیز چنین کند، اعلام می داریم.»

اما جمهوری اسلامی ایران درباره ی این قطعنامه ی بی خاصیت چنین اظهار نظر کرد:« تا زمانی که تجاوز عراق علیه جمهوری اسلامی ایران ادامه دارد و نیروهای عراقی در داخل خاک ایران به اقدامات تجاوزکارانه و خرابکارانه ادامه میدهند، قطعنامه نمی تواند مورد قبول ایران واقع شود.»

در نیمه دوم اکتبر ۱۹۸۰ شوراى امنیت ۵ جلسه دیگر بدون صدور قعطنامه یا بیانیه تشکیل داد. در جلسات ۱۵ و ۱۷ اکتبر، شهید محمد على رجایى نخست وزیر جمهورى اسلامى ایران شرکت کرد، اما این جلسات نیز نتیجه خاصى دربر نداشت .

• . قطعنامه ی ۵۱۴

پس از صدور قعطنامه ۴۷۹ شوراى امنیت در سکوتى سنگین فرو رفت . این سکوت همزمان با پیشروى نیروهاى عراقى در داخل خاک ایران و تحکیم مواضع آنها در مناطق اشغالى بود. در( ۱۹ اکتبر ۱۹۸۰-۱۸ مهر ۱۳۵۹) عراق با موشکهاى زمین به زمین به شهرهاى ایران حمله کرد. عواملى به شرح ذیل موجب شکسته شدن سکوت شوراى امنیت پس از ۲۲ ماه و صدور قطعنامه ۵۱۴ در ۱۲ژوئیه ۱۹۸۲ (۲۱/۴/۶۱) شد:

۱ – عملیات ثامن الائمه به شکست محاصره آبادان انجامید.

۲ – عملیات طریق القدس که در ۸ آذر ۱۳۶۰ انجام شد و بخشهاى مهمى از جنوب ایران آزاد گردید.

۳ – عملیات فتح المبین که از ۲/۱/۱۳۶۱ شروع شد و قسمتهاى مهمى از خاک ایران اسلامى در مناطق غرب شوش و دزفول آزاد شد و نیروهاى عراقى از منطقه رانده شدند.

۴ – عملیات بیت المقدس که از نهم اردیبهشت ۶۱ با برترى کامل قواى ایران شروع و با فتح و آزادسازى خرمشهر در سوم خرداد ۱۳۶۱ پایان پذیرفت .

این عملیات ضربه سیاسى و روانى مهمى بر دشمنان ایران وارد کرد، زیرا تمامى تصورات آنان در مورد ناتوانى ایران در هم ریخت .

پیروزیهاى درخشان جمهورى اسلامى ایران در مناطق مختلف جنگ و نمایش قدرت نظامى ایران باعث گردید که شوراى امنیت به درخواست اردن و حمایت آمریکا تشکیل جلسه دهد و در جلسه ۲۳۸۳ خود، قطعنامه شماره ۵۱۴ را در ۱۲ ژوئیه ۱۹۸۲ (۲۱/۴/۱۳۶۱) به اتفاق آرا تصویب کند.

این قعطنامه علاوه بر مقدمه ، در ۶ بند تنظیم ، که اشاره به بعضى از بندهاى آن به وضوح تغییر موضع شورا نسبت به جمهورى اسلامى را نشان مى دهد.

۱٫ شوراى امنیت خواستار آتش بس و خاتمه فورى کلیه عملیات نظامى است .

۲٫ خواستار عقب کشیدن نیروها به مرزهاى شناخته شده بین المللى است .

۳٫ لذا از دبیر کل تقاضا مى نماید که ظرف مدت ۳ ماه در مورد اجرایى این قعطنامه گزارش خود را تسلیم نماید.

در این قطعنامه توجه به برخی بندها ضروری می باشد:

• .در این قعطنامه براى نخستین باز از برقرارى آتش بس ، عقب نشینى نیروها و تشکیل نیروى پاسدار صلح و استقرار آنها سخن مى رود.

• . در حالى که در قعطنامه ۴۷۹ از دبیر کل خواسته شده بود ظرف ۴۸ ساعت به شوراى امنیت گزارش دهد، این مهلت در قطعنامه ۵۱۴ سه ماه تعیین شده بود که نشان از این داشت که این بار شوراى امنیت متوجه شده که مساله تجاوز عراق به ایران اسلامى به راحتى قابل حل نیست .

• .عقب نشینى نیروها به مرزهاى شناخته شده بین المللى که در بند ۲ قعطنامه مطرح گردید، هنگامى مورد گفتگو قرار گرفت که قواى عراق از اکثر نقاط مهم و استراتژیک ایران بیرون رانده شده بود. به بیان دیگر زمانى صحبت از عقب نشینى نیروها به میان آمد که در مناطق جنوبى جبهه ، نیروهاى ایران به مرزهاى بین المللى رسیده بودند.

چون این قطعنامه در تامین خواسته های طرف ایرانی هیچ اقدامی نکرده بود و به نوعی کمکی بود به عراق در برابر اقدامات احتمالی تلافی جویانه ی ایران، قبول قعطنامه از طرف عراق و رد آن از طرف ایران قابل پیش بینى بود و این امر تحقق یافت . نهایت آن که جمهورى اسلامى ایران پس از تصویب قطعنامه ۵۱۴ شوراى امنیت دست به تحریم شورا زد و در جلسات آن شرکت نکرد.

• . قطعنامه ی ۵۲۲

در فاصله قعطنامه شماره ۵۱۴ تا قطعنامه بعدى (قطعنامه ۵۲۲) دو عملیات عمده در جبهه هاى جنگ از طرف قواى ایران صورت گرفت . یکى عملیات رمضان که دو روز پس از قطعنامه ۵۱۴ (یعنى در ۲۳ تیر ۶۱) در محور جنوب و جنوب غربى اهواز انجام شد دیگرى عملیات مسلم بن عقیل که از تاریخ ۹/۷/۶۱ در منطقه سومار غرب انجام پذیرفت و موجب آزادسازى مناطق زیادى از خاک ایران و نیز تسلط بر شهر مندلى عراق گردید. در نتیجه موجب نگرانى عمیق شوراى امنیت شد که در نهایت منجر به صدور قطعنامه۵۲۲ در تاریخ ۴ اکتبر ۱۹۸۲ / ۱۲/۷/۱۳۶۱) گردید.

این قطعنامه نیز مانند قطعنامه هاى قبلى جنبه توصیه داشت . با توجه به فاصله زمانى اندک بین این دو قطعنامه و با در نظر گرفتن این که در شکل ، متن و محتوا، قطعنامه ۵۲۲ تفاوت چندانى با قطعنامه ۵۱۴ نداشت ، و با عنایت به این که تحولات عمده و مهمى نیز در جبهه هاى جنگ رخ نداده بود، این نتیجه حاصل مى شود که صدور قطعنامه ۵۲۲ فقط پاسخى به فشار عراق و طرفدارانش در شوراى امنیت بوده است ، شورا تحت تاثیر آنها ناگزیر از صدور قطعنامه جدیدى شده که تکرار قطعنامه هاى پیشین بوده است . البته ، این قطعنامه نیز پذیرفته نشد. مى توان گفت که اگر در میان قطعنامه هاى شوراى امنیت قطعنامه ۴۷۹ را ظالمانه ترین و غیر منصفانه ترین آنها بدانیم ، قطعنامه ۵۲۲ را نیز باید کم ارزش ترین و کم اهمیت ترین آن باید به حساب آورد.

• . قطعنامه ۵۴۰

در فاصله قطعنامه ۵۲۲ تا قطعنامه ۵۴۰ شش عملیات توسط نیروهاى جمهورى اسلامى ایران انجام شد که موفق ترین آنها عملیات والفجر ۴ بود و شاید به همین دلیل شورا باز هم به فکر صدور قطعنامه اى دیگر افتاد و این بار قطعنامه ۵۴۰ در جلسه ۲۴۹۳ شورا در تاریخ ۳۱ اکتبر ۱۹۸۳ (۹/۸/۱۳۶۲) با ۱۲ راى موافق ، سه راى ممتنع (پاکستان ، نیکاراگوئه و مالت ) و بدون راى مخالف تصویب شد.

فاصله زمانى این قطعنامه با قطعنامه قبلى یک سال و بیست و هفت روز است و اگر بگوئیم که قطعنامه ۵۴۰ بیشتر متعاقب عملیات والفجر ۴ بوده ، و از آن متاثر شده است سخنى بگزاف نیست . در آخرین پاراگراف بخش ‍ مقدماتى این قطعنامه شورا بررسى علل جنگ را پذیرفته بود.

هر چند این اعلام با سه اشکال عمده مواجه بود:

• این مساله مهم (بررسى علل جنگ ) در قسمت مقدماتى مطرح و در قسمت اجرایى براى آن مکانیسمى اختصاص داده نشده بود.

• با این که شورا پذیرفته بود که جنگى واقع شده ، اما از تجاوز و متجاوز سخنى به میان نیاورده بود.

• به مسئله اى با این اهمیت (تجاوز)، بسیار مبهم وگذرا اشاره شده بود.

با این وجود نمى توان منکر شد که همین مقدار پیشرفت نیز چرخش مهم و امیدبخشى را در سلسله حرکات شورا پدید آورده بود.

و قطعنامه ۵۴۰ از یک جهت بى سابقه بود که در میان قعطنامه هاى شوراى امنیت در مورد جنگ ایران و عراق به اتفاق آرا به تصویب نرسید و ۳ کشور به آن راى ممتنع داده بودند.

امام جمعه وقت تهران ، حضرت آیت الله العظمى خامنه اى در خطبه نماز جمعه تهران رد قطعنامه ۵۴۰ را اعلام نمودند و توجه دادند که اصولا سیاست جمهورى اسلامى ایران در قبال شوراى امنیت تغییرى نکرده است ، مگر آن که شورا سیاستهاى خود را تغییر دهد. البته عراق ضمن طرح ایرادات جزئى قطعنامه ۵۴۰ را پذیرفت. همانطور که ملاحضه می کنید شورای امنیت قطعنامه های خود را با جهت گیری های خاص سیاسی و تحت فشار ها و مصالح خاصی صادر میکند. در اوائل جنگ که ایران هنوز در هم ریخته و فاقد انسجام لازم برای اداره ی جنگ بود، شورای امنیت با سیاست سکوت و مماشات و توصیه های غیر الزام آور با این مقوله(تجاوز عراق به ایران) برخورد میکرد، ولی پس از سالهای ابتدایی جنگ (تقریبا ۲ سال بعد از شروع جنگ) هنگامی که ایران با حضور وسیع نیروهای مردمی تحت عنوان بسیج در صحنه های جنگ و با تغییر ادبیات جنگ بوسیله ی باورهای عمیق مذهبی، نتیجه ی جنگ را به نفع خویش تغییر می داد، همان شورای امنیت ساکت در عرض یک سال ۳ قطعنامه صادر می کند و مجبور میشود منافع ایران اسلامی را نیز لحاظ کند هرچند به نحو ناقص و گمراه کننده.

• . صدور قعطنامه۵۲۲

با گذشت تقریبا ۴ سال از جنگ تحمیلی عراق بر ایران، شورای امنیت که بی خاصیتی و جانبداری های ظالمانه اش در تمام دنیا روشن شده بود، در اقدامی مضحک و فاقد دلایل موجه حقوقی بین المللی اقدام به صدور قطعنامه ای بر علیه ایران کرد و در آن قطعنامه ایران را محکوم به اقدامات تلافى جویانه و نقض حقوق کشتیرانى آزاد در خلیج فارس کرد!

ماجرا از این قرار بود که در آب های آزاد خلیج فارس به تعدادی کشتی حمله شده بود. شورای همکاری خلیج فارس در اقدامی عجیب ایران را عامل و مسئول حمله به این کشتی ها دانست و به شورای امنیت شکایت کرد و خواستار برخورد با این اقدامات جمهوری اسلامی ایران شد. شورای امنیت بدون کوچکتری تحقیقی با تائید فرض اشتباه شورای همکاری خلیج فارس قطعنامه ای را در جلسه ۲۵۴۶ مورخه اول ژوئن ۱۹۸۴ (۱۱/۳/۶۳) با ۱۳ راى موافق و دو راى ممتنع قطعنامه ۵۵۲ را تصویب کرد. این قطعنامه صادر شد با اینکه هنوز اتهام حمله ی ایران به کشتی ها ثابت نشده بود ، این در حالى بود که شورا در برابر حملاتى که عراق صراحتا مسئولیت آنها را به عهده گرفته بود، عکس العمل مناسبى نشان نداده بود.

بطور کلی می توان گفت در جنگ تحمیلی عراق بر ایران ، هر گاه عراق موفقیتی به دست می آورد شورای امنیت صلاح را در سکوت و نهایتا توصیه هایی بی خاصیت و ظالمانه می دانست. ولی آنگاه که ایران با تکیه بر قابلیت های نیروهای متعهد و فداکارش حقی پایمال شده از حقوق مسلم خویش را إحیا می کرد، شورای امینت از خواب خرگوشی بیدار شده و فورا قطعنامه ای جانبدارانه و گمراه کننده صادر می کرد.

• . صدور قعطنامه ۵۸۲

در فاصله صدور قطعنامه ۵۴۰ تا قطعنامه ۵۸۲ چندین عملیات دیگر توسط نیروهاى ایران صورت گرفت که مهمترین آنها عملیات والفجر ۸ بود که در تاریخ ۲۰/۱۱/۶۴ در منطقه فاو آغاز و منجر به تصرف شهر فاو در خاک عراق و قسمتهاى دیگرى از منطقه مربوطه به وسعت ۷۰۰ کیلومتر مربع گردید.

والفجر ۸ یکى از موفق ترین عملیات هاى جنگى ایران بود که آثار نظامى ، سیاسى و روانى مهمى بر عراق و منطقه و حتى معادلات جهانى در قبال جنگ گذاشت . با این عملیات ارتباط دریایى مستقیم عراق با خلیج فارس قطع شد و نیروهاى ایران به بصره و مرز عراق با کویت نزدیک شدند.

اثر این عملیات آن چنان بود که چند روز پس از آن ، شوراى امنیت به درخواست عراق و سایر اعضاى گروه هفت اتحادیه عرب ، تشکیل جلسه داد.

جلسات شورا دو هفته به طول انجامید و طى آن عده اى از اعضاى اتحادیه عرب و نیز دبیرکل اتحادیه (شاذلى قلیبى ) در سخنرانیهاى خود، ایران را متجاوز خواندند و خواستار اجراى فصل هفتم منشور در مورد جمهورى اسلامى ایران شدند. ایران در بحثهاى شورا شرکت نکرد ولى نظرات خود را به طور مستقیم از طریق دبیر کل و بعضى از اعضاى شورا مطرح کرد.

به هر حال قعطنامه اى که در اصل توسط گروه اتحادیه عرب پیشنهاد شده بود، با تغییراتى در عبارات و کلمات در تاریخ ۲۴ فوریه ۱۹۸۶ (۵/۱۲/۱۳۶۴) در جلسه ۲۶۶۶ شورا به اتفاق آرا و به نام قطعنامه ۵۸۲ تصویب گردید.

در بند چهارم این قعطنامه آمده بود:

• شورا درخواست دارد که مبادله اسراى جنگى ظرف مدت کوتاهى پس ‍ از توقف مخاصمات با همکارى کمیته بین المللى صلیب سرخ انجام گیرد.

(براى اولین بار بود که مساله اسراى جنگى مطرح مى شد و علت آن افزایش تعداد اسراى عراقى نسبت به تعداد اسراى ایرانى بود.(

این قعطنامه نیز همانند قعطنامه هاى قبلى جنبه توصیه داشت . فاصله زمانى صدور قطعنامه ۵۵۲ تا قطعنامه ۵۸۲ یک سال و هشت ماه و بیست و پنج روز و تا قطعنامه ۵۴۰ دو سال و ۳ ماه و ۲۶ روز است .

در خلال این مدت طولانى ، چندین عملیات نظامى از سوى ایران صورت گرفت که از آن میان عملیات خیبر و والفجر ۸ نتایج چشمگیرترى داشتند. شوراى امنیت به فاصله دو روز پس از شروع عملیات والفجر ۸ بحث خود را در مورد جنگ عراق با ایران آغاز کرد که منجر به صدور قطعنامه ۵۸۲ شد.

بدین ترتیب مى توان گفت که عوامل مهم در تعیین زمان صدور قطعنامه ۵۸۲ عملیات والفجر ۸ و تصرف فاو به وسیله قواى ایران بوده است . جمهورى اسلامى ایران در اظهار نظر راجع به قطعنامه ۵۸۲ اعلام داشت :

• آن قسمت از قطعنامه که به کل موضوع جنگ و خاتمه خصومتها مربوط مى شود، ناقص ، بى اعتبار و غیر قابل اجرا است .

• تا زمانى که شورا قادر نباشد به رغم اعمال نفوذ برخى از اعضاى دائم که بر اتخاذ مواضع یکطرفه اصرار مى ورزد ، مواضع عادلانه و صحیح مبتنى برحفظ حقوق مسلم کشورها اتخاذ کند، مسئولیت ادامه جنگ بر عهده شورا است .

• شورا عراق را در حمله به خاک ایران محکوم نکرده است .

• قطعنامه به لزوم حل مسالمت آمیز اختلافات اشاره دارد، ولى از نقض همه جانبه این اصل توسط عراق در هجوم به ایران ذکرى نکرده است .

• در مورد کاربرد سلاح شیمیایى در قطعنامه برخورد ملایم ترى از موضعگیرى قبلی شورا (بیانیه آوریل ۱۹۸۵) شده است .

• شورا در مورد حمله به هواپیماى مسافربرى و تهدیدات امنیت هوایى و حمله به مناطق مسکونى مى بایست موضعگیرى محکمترى مى کرد.

به هر حال جمهورى اسلامى ایران اماده است در زمینه رعایت مقررات بین المللى با دبیر کل سازمان ملل متحد همکارى نماید.

عراق اعلام داشت چنانچه دولت ایران قطعنامه ۵۸۲ را رسما و بدون قید و شرط قبول و اجرا کند، عراق نیز آماده است آن را اجرا نماید. به این ترتیب این قطعنامه نیز بى اثر ماند.

      ... این پرونده ادامه دارد!


--------------------------------------------------------------------------------------------------

منبع:                 http://www.ammarha.com/archives/2379.htm


[ پنجشنبه 25 خرداد 1391 ] [ 01:41 ب.ظ ] [ همرزم خاکی ] [ نظرات ]
.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
درباره وبلاگ

دانشجوی دانشکده کشاورزی - دانشگاه آزاد اسلامی واحد شوشتر
شماره دانشجویی: 880266248
نام درس: آشنایی با مبانی دفاع مقدس
نام استاد: جناب آقای فضل الله صرامی
سکشن: یکشنبه ساعت 8 تا 10

"این وبلاگ در راستای ترویج فرهنگ ایثار و شهادت و زنده نگه داشتن یاد شهیدان ایجاد شده است"
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :


ساخت فلش مدیا پلیر
ایران رمان